NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W POPRZEDNIM ODCINKU...
Rodzina pogrąża się w żałobie, a pamięć o dobrym człowieku nie ginie.
Matka i dziecko zostają uwolnieni,
ale oprawcy depczą im po piętach.
Detektyw pozwala bratu wybrać własny los,
a ukryte uczucia zaczynają się ujawniać.
Chłopak prześladowany przez przeszłość zaczyna tracić zmysły.
Powstają niespodziewane relacje,
a inne zaczynają się psuć.
Niebezpieczeństwo zbliża się nieubłaganie.
Dzień dobry.
Robiłaś to już?
Co?
Spałaś z dziewczyną?
Nie.
Nie powiedziałabym.
Co?
Nic, słodka jesteś.
Niedługo wracam do Japonii.
Tak na resztę życia?
Chyba tak.
Marzyłam o podróży do Japonii.
Widziałaś te małpy z gorących źródeł?
Śnieżne małpy?
Będąc w Japonii,
poszłabym je zobaczyć.
To tata.
Mówi Taki. Nie mogę teraz odebrać telefonu.
Taki.
Jak zaraz nie odbierzesz, masz przekichane.
Gdzie jesteś? Natychmiast oddzwoń.
Masz poważne kłopoty.
Sarah?
Jeśli chcecie odejść, zróbcie to teraz.
Obaj.
On nie poszedł na policję.
Skąd wiesz?
Nie słychać syren.
Kenzo, jedź z Taki na lotnisko.
Mamy uciekać?
A co z tobą?
Nie wiem.
Ukrywanie przestępcy to utrudnianie śledztwa.
Dostanę kilka lat.
- Żartujesz. - Nie.
Takie są kary.
Powiedział, że jest u matki.
Nie dam ci adresu.
Jak się nazywa?
- Ian. - A nazwisko?
Co chcecie zrobić? Wbić mu samurajski miecz w plecy?
- Bez urazy. - Sarah...
Wiem, że chcecie pomóc,
ale wasze akcje to ostatnie, czego nam teraz potrzeba.
Jeszcze nie odbudowali Soho po waszej ostatniej walce.
Jeśli podasz nam adres, to go znajdziemy i...
- Nie dam. - Musimy to przerwać.
Tak, Kenzo, właśnie.
Przerwać te kłamstwa i walki...
cały ten chaos i w ogóle.
Zgnijesz za nas w więzieniu, a my sobie uciekniemy do Tokio?
Poniosę konsekwencje swojego postępowania,
które nie obejmie wysłania was dwóch
na jakąś porąbaną misję zneutralizowania mojego byłego.
Nie jesteś sobą.
Nie takiego ciebie...
Nie chcę, by ktoś więcej ucierpiał.
Proszę.
Znalazłem adres jego matki.
To 15 minut drogi stąd.
Ja też nie chcę, by inni cierpieli.
Kenzo.
Nie rób tego.
Wszystko naprawię, obiecuję.
Postępujemy właściwie.
Wiem.
Sarah się po prostu martwi.
Musimy coś zrobić.
Prawda?
Tak.
Właśnie.
Żeby w moim wieku uciekać przed gangsterami.
Nie wiem, co mąż by na to powiedział.
Dokąd jedziemy?
Do opuszczonego domu na wsi. Ile jeszcze chcesz wiedzieć?
Ta herbata jest okropna.
A to co?
Jest głodny.
Z twoim mlekiem coś nie tak?
Niech robi, co chce.
Ile to kosztuje?
Kupujesz coś, co twoje ciało produkuje za darmo.
Ma pani swoją opinię na każdy temat.
Czemu miałabym nie mieć?
Co to by było za życie?
Mam patrzeć na coś i myśleć, że nie mam na ten temat opinii?
Warto spróbować.
Może odnalazłaby pani spokój.
Dam ci pewną radę, młoda damo.
Nigdy nie odnajdziesz spokoju.
Nigdy.
On nie istnieje.
Gdzie kelnerka? Chcę coś zamówić.
Zapomniałam czegoś z samochodu.
Zamówcie mi cokolwiek.
Mówi, że zje cokolwiek, ale to nieprawda.
Niezależnie od tego, co zamówię, będzie niezadowolona.
To Rei.
Może lepiej oddzwoń później?
Tak.
Mówi Mori. Proszę zostawić wiadomość.
Witaj, mężu.
Gdzie jesteś?
Wynajęłam samochód.
Uciekam z dziewczyną, w której zakochał się twój brat.
Prochy twojego ojca spoczywają w urnie na stole w przydrożnym barze,
a twoja matka ich pilnuje.
Jestem wiele kilometrów od domu,
tak jak ty.
Nie wiedziałam, do kogo zadzwonić.
Nie wiem też, czy mi smutno, że nie odebrałeś.
TATA: NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Nie jesteś stąd.
Skąd wiesz?
Miejscowe dziewczyny tak nie wyglądają.
Jak?
Chyba mają dwoje oczu i nos.
Jak ci na imię?
A co ci do tego?
Chcę wiedzieć, co mam ci szeptać do ucha jutro rano.
Eiko, dlaczego rozmawiasz z tym mężczyzną?
Czyli Eiko?
Kto to?
Nie wiem.
Gdzie jest Sora?
Obsługa się nim opiekuje.
Nie odchodź. Dopiero się poznaliśmy.
A pan to kto?
Keiichi.
Miałaś rację, Eiko.
Znalazłaś coś tak tępego, o czym nie mam absolutnie żadnej opinii.
Puść ją.
Dziwka z Tokio.
Co?
Mówił do mnie. Nieważne.
Walizka na pewno się znajdzie, detektywie.
Może Takashi pożyczy ci jakieś ubrania.
Dalej pójdziesz sama?
Zadzwoń do mnie przed odlotem.
Nikomu nie stanie się krzywda, zrozumiano?
Tak.
Uprzejmie poprosimy go o zdjęcia.
Będziemy stanowczy.
Okej.
Ale bez przemocy.
A on trzyma nam spluwę przy skroniach.
Czego?
Przyleciałem do Londynu.
Po co?
Przysłano mnie, żebym pomógł cię szukać.
Szukać mnie?
Hayashi nic nie mówił.
Spotkamy się dzisiaj? Znam twój adres z uczelni.
Już mnie tam nie ma.
Gdzie ci w takim razie pasuje?
W restauracji, barze...
Nad rybnym?
Stacja Euston.
Wejście na peron jedenasty.
Bądź tam za godzinę.
Co się dzieje?
Fukuhara.
Halo.
Taki, gdzie ty się podziewasz?
Przepraszam, że nie zadzwoniłam.
Natychmiast wróć do naszego pokoju i zostań tam.
Nikomu nie otwieraj.
O co chodzi?
Idź do pokoju i czekaj tam.
Obiecaj.
Obiecuję.
- O ja... - Wstawaj!
Ja pierdolę.
Pamiętaj, że mieszka tu starsza pani.
Mam jej nie przywalić. Kumam.
Pokaż.
Nie ma go tutaj.
Ale może są zdjęcia.
To niedorzeczne.
Jeśli on chce to zgłosić, trzeba czekać przy komisariacie.
Halo?
Ian, to ja.
Możemy się spotkać?
Dobrze, wysłucham cię.
Tam gdzie zawsze.
Japoński Colombo uważa, że coś tu nie gra.
Co się stało?
- Chcesz się z nim spotkać? - Spróbuję go przekonać.
Wsadziłaś go za kratki.
- On chce cię zniszczyć. - Musimy zaryzykować.
Zaczekajcie z Taki w pokoju Kenzo.
Nie róbcie nic głupiego.
Przekroczyła prędkość?
Nie.
Dokąd panie jadą?
Do wioski niedaleko Wakasy.
Mamy tam domek.
Długa droga przed wami.
Mieliśmy dziś rano zgłoszenie.
Napadnięto brudną pieluchą mężczyznę i zniszczono mu motocykl.
Świadek słyszał, jak ofiara nazwała jedną z napastniczek
„dziwką z Tokio”.
Mamy opis trzech kobiet z dzieckiem...
jadących samochodem o rdzawym kolorze.
Jeśli je panie spotkają,
przekażcie, żeby zgłosiły się na policję
albo niech jak najszybciej jadą tam, gdzie chcą dotrzeć.
Tak zrobimy.
Wróciliśmy na stare śmieci.
Wciąż lubię to miejsce.
Niech ci będzie. Więzienie nie jest tak daleko.
- Nie ciesz się. - Nie cieszę.
Nie czerpię z tego żadnej radości.
Więc po co to robisz? Nie jesteś złym człowiekiem.
Nie wiesz, jaki jestem.
- Wiem. - Nie.
Wcale nie.
Półtora roku siedziałem w celi, gdzie chcieli mi rozwalić łeb.
To zmienia człowieka.
Być może stałem się przez to kimś innym.
Może ty również.
Pół Londynu szuka tego mężczyzny,
a on siedzi sobie u ciebie w domu.
Trudno to wyjaśnić.
Zdziwiłbym się, gdyby było inaczej.
Zostałam w coś wciągnięta.
- Wiesz, jak to jest. - Owszem.
Ukarano mnie za coś złego, ale miałem dobre intencje.
A ty chronisz mordercę.
To bardziej skomplikowane.
- Dasz mi to wyjaśnić? - Ja nie miałem szansy.
- Wiem. - Nie mogłem poprosić o wybaczenie.
Przepraszam.
Masz prawo być wściekły,
ale to ci nie zwróci czasu, który ci odebrałam.
- Nie uciszy twoich demonów. - Nie masz pojęcia, przez co przechodzę.
Wiem za to, że nareszcie udało mi się wpuścić trochę światła do mojego życia
i że nie powinnam cię o nic prosić po tym wszystkim.
Mam tylko tę małą namiastkę szczęścia,
więc błagam cię.
Nie rób tego.
Co robisz?
Robię to, co powinienem.
Gdzie ona to schowała?
O tak! Ale bym sobie zapalił.
Musisz mi pomóc.
Jak?
Dlaczego to zrobiłaś?
Zjebałaś mi życie.
Wszystko mi odebrałaś.
Przepraszam.
A ja cię, kurwa, kochałem.
Przykro mi.
Naprawdę.
Masz jedną nową wiadomość i osiem zapisanych.
Pierwsza nowa wiadomość:
Witaj, mężu.
Gdzie jesteś?
Wynajęłam samochód.
Uciekam z dziewczyną, w której zakochał się twój brat.
Prochy twojego ojca spoczywają w urnie na stole w przydrożnym barze,
a twoja matka ich pilnuje.
Kazałeś Rei i matce porwać swoją dziewczynę z rąk yakuzy?
Nikomu nie kazałem. Ja tylko spytałem, a one się zgodziły.
Nie miałeś prawa o to prosić.
Miałem pozwolić, żeby moja kobieta i syn żyli w zamknięciu?
Wiesz, jakie niebezpieczeństwo im grozi?
- Dadzą sobie radę. - Tego nie wiesz!
Musiałem coś zrobić, a to była najlepsza szansa.
Może jedyna.
Czemu ja ci pomagam, łudząc się, że się zmieniłeś?
Boże!
Za każdym razem, gdy wyciągam cię z bagna,
ledwo się obrócisz i robisz coś tysiąc razy gorszego.
Tym razem przesadziłeś.
Nie powinieneś tam iść.
Zaczekaj na mnie przy komisariacie. Jeśli go zobaczysz, dzwoń.
Dobra.
Po tym wszystkim z nami koniec.
Nie chcę cię w rodzinie.
Skoro tak sobie życzysz.
Ilu ich jest?
Trzech.
Jesteś w niebezpieczeństwie?
Wszystko gra.
Mogę pomóc ci się z tego wyplątać.
O mnie się nie martw.
Znalazłeś brata?
Tak.
Szkoda, że mi nie powiedziałeś.
Wybacz.
Nie sprowadzisz go do domu?
Oni go zabiją.
Pewnie tak.
Ty byś to zrobił?
Nie.
Na pewno mam nie interweniować?
Dam sobie radę.
Rób swoje.
Zawsze chciałem przyjechać do Londynu.
Nie ma za co.
Trzymaj się.
Ty też.
Do widzenia, szefie.
Do widzenia, Toshio.
Wyczuł, że coś jest nie tak.
Daj mi swój telefon.
Po co?
Nie będziesz się z nim kontaktował.
Zrobimy wszystko po swojemu.
Nie smuć się tak, detektywie.
Niedługo to się skończy.
Dorwiemy go w inny sposób.
Powiedz mi prawdę.
Chodziło ci o korupcję, czy o to...
że cię zdradziłem?
Chodzi ci o łamanie prawa czy o to, że wsadziłam cię do więzienia?
Więzienie, mówiąc szczerze.
Podobno Joyce się koło ciebie kręci.
Tak.
Ta znajomość przerodziła się w coś... Sam nie wiem.
Przyszła mnie odwiedzić.
Yuto.
Chciałem usłyszeć twój głos.
Uciekłaś z tamtego domu?
Tak.
Jesteś już bezpieczna.
Nie jestem.
Ludzie ojca będą nas ścigać.
Już nad tym pracuję...
Do tego twoja szwagierka i matka są w niebezpieczeństwie.
Tak, ale...
Pomyślałeś o tym,
zanim naraziłeś swoją rodzinę?
Potrzebowałaś ratunku?
Tak.
W takim razie nie, nie myślałem.
Powinieneś był.
Macie się gdzie schronić?
Tak.
Zaczekajcie tam na mnie.
Muszę jeszcze coś załatwić.
Później wrócę.
Kocham cię.
Dobrze.
Ja ciebie też.
A teraz...
bądź w końcu mężczyzną...
- i przeproś matkę. - Co?
Eiko, to nie jest właściwy moment.
Yuto.
Mama.
Mamo, przepraszam.
Nic nie mów.
Po prostu wróć do domu.
Wróć do nas.
Już ja mu złoję skórę, jak tylko go zobaczę.
Ja też.
Nie rób tego.
Więc ten cały Kenzo...
to on jest tym małym szczęściem?
Tak.
Kochasz go?
To nie moja sprawa, prawda?
Nie wolno mi się do ciebie zbliżać na zwolnieniu.
Miałbym im dać zdjęcia zrobione spod twojego mieszkania?
Zrób mi przysługę i je zniszcz.
Jesteś durna, wiesz?
Ty też.
Nie, ty bardziej.
Dbaj o siebie, Sarah Weitzmann.
Dziękuję.
Naprawdę nie włożyłem ci węża do skrzynki.
To jakieś... dziwne.
TAKI: WŁAŚNIE WYCHODZI
Przepraszam! Wybacz, stary.
Policja?
Właśnie widziałem mężczyznę przy kanale w okolicy NW1.
Dziwnie się zachowywał i miał przy sobie nóż.
Stać.
Ręce do góry, powoli, żebym widział.
- Co? - Ręce do góry.
Dobra.
Spokojnie.
Dostaliśmy informację, że ma pan broń.
Ma pan przy sobie coś ostrego?
Nie.
O co chodzi, chłopaki?
To jakaś pomyłka.
Aresztujemy pana za posiadanie narkotyków.
Wszystko, co pan powie, może być użyte przeciwko panu.
Słuchajcie, jestem Ian Summers, były gliniarz.
- Jestem na warunkowym. - Proszę pana!
Proszę!
Kod zero, tu trzy-dwa-cztery, potrzebna karetka.
Kenzo, to ja.
Wszystko już gra.
Możesz wracać.
Oddzwoń do mnie.
- Bracie. - Gdzie jesteś?
Szef Sarah mnie rozpoznał.
Coś ty zrobił?
Jest z tyłu samochodu.
Mów, gdzie jesteś.
Na parkingu przy Michael Street.
Nic nie rób. Już jadę.
Zabiłeś człowieka samurajskim mieczem.
Powinieneś gnić w więzieniu.
Co?
To był miecz wakizashi.
Facetowi nie robiło to różnicy, jak go na niego nadziewałeś.
Zamordowałem skorumpowanego gnoja.
Wyświadczyłem światu przysługę.
Dla mnie nie ma różnicy.
Morderstwo to morderstwo.
Dobrze o tym wiesz.
Stało się coś złego.
Co zrobiłeś?
Przepraszam.
Seki.
Inspektorze Hayashi.
- Chce pan coś do jedzenia? - Nie.
Musi pan mieć dużo siły.
Zorganizowałem spotkanie.
Jakie spotkanie?
Historyczne.
Szefowie klanów zgodzili się omówić potencjalne warunki rozejmu.
Shin Endo się na to zgodził?
To był jego pomysł.
Trudno będzie przekonać Fukuharę.
Za starzy jesteśmy na wojnę.
Główny inspektorze,
proszę go sprowadzić na to spotkanie.
Dla dobra nas wszystkich.
- Coś ty zrobił? - Nie miałem wyboru.
Zawsze jest wybór.
Dobra.
Co proponujesz?
Wypuścić go czy nie?
Nie zabijemy go.
Nie chcesz iść do więzienia. Ja i Sarah też nie.
Yuto...
Skoro to dla ciebie za trudne, to idź. Ja to zrobię.
Nie jesteś sobą.
Jestem.
Yuto. Nie!
Miałeś rację.
Za każdym razem, gdy mi pomagasz, wydaje ci się, że się zmienię.
Ale ja się nie zmienię.
Powinieneś był sobie odpuścić po tamtej nocy u bukmachera.
Tym razem ja pomogę tobie.
Ty nie zabiłeś tamtego gangstera.
U bukmachera.
Nie zabiłeś go.
To byłem ja.
Tak.
Wiem.
Widziałem u Fukuhary raport z tamtej nocy.
Niewiele pamiętam...
ale wiem, ile razy do niego strzeliłem.
Czemu nic nie mówiłeś?
Czekałem, aż sam mi powiesz.
Po jakimś czasie
zrozumiałem, że nigdy mi nie powiesz.
Dlaczego skłamałeś?
To był twój problem.
Nie mój.
Jestem złym człowiekiem?
Jesteś moim bratem.
Miły sposób, żeby przyznać rację.
Yuto. Nie rób tego!
Wiesz, co zawsze lubiłem w Rei?
To, że nie ma żadnych tajemnic.
Wokół ciebie i mnie jest ciemność.
Myślimy, że da się to ukryć.
Ale to niemożliwe.
Wrócę teraz do domu.
Do mojej rodziny.
Sam zdecyduj, co z nim zrobić.
Zabić go czy nie.
Tym razem to twoje brzemię.
On z tego nie wyjdzie.
Próbowałem pomóc.
Pomogłeś, Rodney. Zabiłeś go i problem z głowy.
- Nie chciałem. - To nie wystarczy!
Nie miałeś prawa!
- Wiem. - Nie wiesz. Ty...
Zastanów się nad sobą i nad tym, co zrobiłeś.
Wszystko psujesz.
- Sarah. - Daj mi spokój!
- Zostaw mnie! - Ja pierdolę.
Taki, ja już wracam. Jesteś...
Kochasz ją?
Co?
Kochasz Sarah?
Zostanę na noc u Annie.
Nie dzwoń, bo nie będę odbierała.
Taki.
Czego szukasz?
Tak łatwo dzisiaj odnaleźć dzieciaka.
Wiesz co?
Może nie widać, ale lubię cię.
Dzięki, że lazłeś za mną do kibla, żeby mi to powiedzieć.
Muszę wiedzieć, że mogę na ciebie liczyć.
Gramy w różnych drużynach, ale mamy wspólny cel.
Mam aresztować Yuto Moriego i zapewnić bezpieczeństwo partnerowi.
- Też po to tutaj jesteś? - Jasne.
Masz przy sobie broń, co?
Tak.
Jeśli zobaczę, że chcesz jej użyć, to cię załatwię.
Ocaliłeś życie mojemu szefowi,
który nalega na to, żeby nie stała ci się krzywda.
Chyba że nie dasz nam wyboru...
Nie zaczepiaj go.
Dlaczego mnie nie lubisz?
Słyszysz?
Jak rozumiesz słowo „lubić”?
Gdy ktoś kogoś lubi, to znaczy, że żywi do kogoś uczucia.
Nie wiem, czy wiesz, jak to jest.
Nie bądź bezczelna.
To głupie pytanie.
Dlaczego?
Nie muszę cię lubić ani nie lubić.
Jesteś moją synową.
Jestem człowiekiem!
Znamy się od ponad 20 lat.
Za bardzo jesteś do mnie podobna.
Co to znaczy?
Jestem jaka jestem i nie będę za to przepraszać.
Wiem, że mam trudny charakter.
Ranię ludzi.
Pamiętam nasze pierwsze spotkanie.
Od razu wiedziałam.
Że ja również ranię ludzi.
Widziałam to w twoich oczach.
Jakby świat zawodził cię, jeszcze zanim się urodziłaś.
Myślałaś, że nie jestem dość dobra dla twojego syna.
To prawda, przyznaję.
Na litość boską.
Byłaś dla niego dość dobra,
tylko zwyczajnie nieodpowiednia.
A on nie był odpowiedni dla ciebie.
Żadne z was tego nie widziało.
Wszyscy musieliśmy patrzeć, jak wasz związek się rozsypuje.
Przez jakiś czas byliśmy szczęśliwi.
Jak każdy.
Wierzysz jej?
Tak.
Ja też.
Wakasa.
Czeka nas długa droga.
Uciekam z dziewczyną, w której zakochał się twój brat.
Prochy twojego ojca spoczywają w urnie na stole w przydrożnym barze,
a twoja matka ich pilnuje.
Jestem wiele kilometrów od domu,
tak jak ty.
Nie wiedziałam, do kogo zadzwonić.
Nie wiem też, czy mi smutno, że nie odebrałeś.
Mam nadzieję, że jesteś bezpieczny.
Możesz się zatrzymać?
Kenzo?
Gdzie jesteś? Wszystko w porządku?
Tak.
Rozmawiałem z Yuto i wiem, co zrobił.
Nic nie zrobił.
Poprosił mnie o pomoc i się zgodziłam.
To niebezpieczne.
Wiem, ale damy sobie radę.
Chcesz, żebym wrócił?
Chcę, żebyś nie musiał o to pytać.
Wrócę.
Nie.
Co?
Powiedziałam nie.
Rei...
Ja...
Bardzo cię kocham, Kenzo.
Ale nie chcę mieć w domu ducha.
Już nie.
Cześć.
Hej.
To jest Taki.
- Hej. - Cześć.
A to moi znajomi.
Napijesz się piwa?
A może zrobię ci fryzurkę? Na koszt firmy.
Mogę u ciebie zostać na jakiś czas?
Nie dzisiaj, skarbie.
Nie to, że nie chcę, ale wiesz... takie życie.
Nie powinnam była tu przychodzić.
Dokończę ci chociaż fryzurę.
Nie trzeba.
Powinnaś wrócić do taty. Na pewno się o ciebie martwi.
Co zamierzasz zrobić?
Nie wiem.
Miesiąc temu byłem w Japonii, a mój brat nie żył.
Byłem wiernym mężem.
Teraz sam już nie wiem, co jest prawdą.
Przyjechałem do Londynu
i poznałem pewną Angielkę.
Tylko tyle wiem.
Nie jestem Angielką.
Myślę, że powinieneś poszukać córki.
A co później?
Nie wiem.
Muszę się zastanowić.
Rozumiem.
Nie jesteśmy złymi ludźmi.
Po prostu zrobiliśmy coś złego.
A jaka to różnica?
ANNIE: PRZEPRASZAM. WRÓĆ, ZOBACZYMY SIĘ.